چكيده

رادیکالیسم به‌عنوان عارضه‌ای در مواجهه با دستاوردهای بنیاد افکن مدرنیسم در عصر حاضر تلقي مي‌شود که گاه منجر به پناه جستن گروه‌های رادیکال به شیوه‌های تروریستی و تلاش برای تحقق آرمانشهر برآمده از دوران سلف صالح شده است. در راستای فهم اين پديده، سؤال اصلي مقاله اين است آیا می‌توان این گروه‌ها را در رسته جریان‌های پسامدرن قرار داد یا بنا به نظرات رایج، متعلق به عصر مدرن و یا حتی برآمده از نظم سنتی هستند؟ این تحقیق با روشي توصیفی تحليلي، در ضمن مطالعه‌ای اسنادی ملهم از دیدگاه‌های والتر لاکوئر و شانتال موفه نشان مي‌دهد كه در تبیین افراطی‌گری کنونی، قالب‌های تنگ مدرن نارسا بوده و مهم‌تر ازآن خود آنها برآمده از استلزامات دنیای مدرن هستند، طوری که حتی احیای خلافت در رادیکالیسم دینی از منظر مؤمنانِ بدان، وسیله‌ای برای هدف غایی تغییر نظم جهانی مدرن است، و از آنجا که پدیده‌های تندروانه فعلي پدیده‌هایی هویتی، دگرساز و غیريت‌پرور هستند که با دشمن‌سازی و با برداشتی دیگرگونه از هویت، در صدد تعریف و اثبات خویش از راه‌های خشونت‌آمیز برآمده‌اند، بنابراین تحلیل رادیکالیسم تکفیری در دامان پست‌مدرنیسم قابل فهم‌تر است.

 

كليد واژه‌ها: رادیکالیسم، پسامدرنیسم، هویت، جهانی‌شدن، اسلام تکفیری

اطلاعات بیشتر

     |    |    | |  

 | | | |

ورود به سامانه