جایگاه هندسه مقدس در بازشناسی هویت معماری سنتی ایران/ سمیه موسویان

 

چكيده

مفهوم هويت، عناصر و مقوله‌هاي گوناگوني را دربرمي‌گيرد و هنرهاي سنتي همواره يكي از بسترهاي شناخت هويت ايراني بوده است. معماری سنتی به‌عنوان محسوس‌ترین و قابل درک‌ترین بخش از هنر ایرانی در ساحت عناصر و ساختارهای فیزیکی گوناگونی به منصه ظهور رسیده كه به‌عنوان عناصر هويت‌بخش بر «روح مکان» معماری ایرانی اثرگذار بوده‌اند. یکی از این عناصر به‌صورت نماد تصويري و مفهومی در قالب «هندسه مقدس» ظهور می‌کند. «هندسه مقدس» به‌عنوان برترین صورت نمادین در قالبی مادی به بهترین وجه در ساختار معماری سنتی ظاهر شده و هویت معماری را تحت تأثیر قرار داده است. حال این سؤال مطرح می‌شود که تزئینات هندسی چه نقشی در هویت‌سازی معماری سنتی ایران در دوره اسلامی دارند؟ و چه مفاهیم و صورت‌هایی در هندسه مقدس، عوامل هویت‌ساز معماری سنتی محسوب می‌شوند؟ اين تحقیق بر مبنای پژوهش تفسیری و به روش کیفی جهت ارائه مدلی برای ترسیم نسبت میان هندسه مقدس و مؤلفه‌های هویت‌ساز آن انجام شده است. در نهایت این نتیجه حاصل شد که حضور اشکال هندسی در تزئینات معماری سنتی به مثابه زبان نمادینی عمل می‌کنند که با بیانی مفهومی، تجربه زیبایی‌شناسانه‌ی خاصی از مکان را در اختیار انسان قرار می‌دهند. «این‌همانی» حاصله از این تجربه زمینه‌ساز هویتی معنادار برای معماری سنتی بوده است. بدین‌معنا که همخوانی هندسه مقدس با هویت انسان موجب تداوم ارتباط میان انسان و مکان می‌شود، مکانی که هویتش با هویت معنایی انسان سازگار است؛ به طوری‌که شاخصه‌های کالبدی، عملکردی و معنایی هندسه مقدس حامل پیام و معنایی می‌شود که به هویت معماری سنتی معنا می‌بخشد.

 

كليد واژه‌ها: هویت،نقوش هندسی، هندسه مقدس، معماری سنتی

     |    |    | |  

 | | | |

ورود به سامانه